Hidra Nedir? Nerede Yaşar? Türleri Ve Özellikleri Nelerdir?

Çokgözeli hayvanlardan knidliler filumunun hidralar sınıfından bir cins (Hydra). Hidra diye de bilinir. Knidlilerin tatlı suda yaşayan birkaç üyesinden biridir. Bireyleri tek tek yaşarlar.

Tatlı su polipleri tatlı suda yaşamanın, osmotik sorunlarını başarıyla çözmüşlerdir. Su ve tuz içeriğini nasıl kontrol edebildikleri henüz anlaşılamamıştır. Hidralar sınıfına sokulan tatlı su polipi, medüz aşaması geçirmemekle birlikte, uzun ve silindir biçimindeki vücuduyla tipik bir poliptir.

Vücudun bir ucu kapalıdır; öbür ucunda, üzerinde ağız bulunan bir çıkıntı ya da hipostom vardır. Bu kısım kitinli bir kabuk maddesi olan perisark salgılamadığı için, polip çıplaktır. Ağzın çevresinde sayıları beş ya da altı olan, farklı uzunluklarda, dokunaçlar yer alır.

Bütün knidlilerde olduğu gibi, polipin vücut çeperi iki ayrı göze katından oluşmuştur. Bunlar ortada gözesiz ince bir kat olan mezoglea ile ayrılmışlardır. İçderi endoderm, dışderi ise ektodermdir. Bu çeper basit bir tüp biçiminde olan vücudun içindeki bir tek enteronu yani vücut boşluğunu çevreler. Vücudun çevresinde çıkıntılar ya da deniz gülündeki gibi enteronu bölen septum yoktur.

Dokunaçlarda yakıcı kapsüllerin yer aldığı bölmeler bulunur. Yakıcı kapsüller görevleri bakımından dört ayrı grupta toplanabilirler. Bunlardan penetran ya da stenoteleler yakıcı kapsüllerin en iyi bilinenleridir. Kalın bir dip bölgesinden çıkan ve üzerlerinde dallar bulunan uzun iplikçikleri vardır. Polip bunlarla avını felce uğratabilir.

Volvent ya da desmonem denilen yakın kapsüllerde uzun ve kıvrık bir iplik görülür. Bu iplik de ayın yakalanmasında kullanılır. Holotrikhus zorhiza diye adlandırılan ve kancalı uzun iplikleri bulunan öbür yakıcı kapsüller, hayvanın savunma araçlarıdır. Dördüncü tip yakıcı kapsül atrikhus izorhizadır. Polip bu kapsül ve vücudun alt kısmında salgılanan mukus yardımıyla kendini suyun dibine bağlar.

Tatlı su polipleri, kendilerini yenilemeye yeteneklidirler. Polip ten kopacak herhangi bir parça, başka bir küçük polip oluşturabilir. Bir polipin duyargaları çıkarılacak olursa yerine yenileri oluşur. iyi beslendikleri zaman, tatlı su poliplerinin, eşeysiz olarak, tomurcuklanma yoluyla üreyebildikleri saptanmıştır.

Polipin uzun ekseni çevresindeki bir noktada küçük bir tomurcuk ortaya çıkar. Bu tomurcuğun yeri türden türe değişir. Tomurcuk büyüyerek gelişir ve asıl polipe bağlı olduğu kısmen öteki ucunda ağız ve duyargalar oluşur. İyice geliştikten sonra yeni polip asıl polipten ayrılır.

Tatlı su polipleri eşeyli olarak da üreyebilirler. Eşeyli üreme belirli mevsimlerde olur. Laboratuvarlardaki yapay ortamlarda yaşatılan tatlı su poliplerinin, sayıları çok arttığında eşeyli olarak üredikleri gözlenebilir.

Çevredeki karbondioksit miktarının eşeyli üremede önemli bir etken olduğu sanılmaktadır. Tatlı su polipleri ayrı eşeyli oldukları gibi erdişi de olabilirler.

Polipin uzun vücudundaki eşeylik organları, ara yerdeki, değişikliğe uğramış olan gözelerin birikiminden oluşmuştur. Erkek eşeylik organı çok sayıda sperma çıkarır. Bu spermalar su içinde dağılırlar. Yumurtalık olgunlaştığı zaman bir tek iri yumurta yapar.

Döllenmeden sonra asıl bölünme olur ve ana polipe bağlı kalan bir gözeler kümesi belirir. Bundan sonra gözelerin çevresinde kitinli bir kabuk oluşur. Bu kabuk dikenli ya da düzdür. İyice geliştiği zaman, kabuklu embriyon koparak asıl polipten ayrılır ve hareketsiz kalır. Böylece içinde yaşadığı su birikintisi kuruduğu zaman bile, embriyon canlılığını koruma olanağını bulur. Embriyon yumurtadan çıktığında içi boştur ve dokunaçların çıkacağı yerde küçük yumrular bulunur.

Tatlı su polipinin, dünyanın hemen her yanındaki göl ve su birikintilerinde yaşayan pek çok türü vardır. Türlerin sınıflandıralması oldukça güçtür.

Yeşil renkli hidra (Chlorohydra viridisima) gözelerinde ortak yaşayan su yosunları içerir. Pelmatohydra oligactis ise bünyesindeki ortak yaşayan yosunlar nedeniyle kahverengi görünür. Kimi türler, örneğin Hydra littoralis pembe renklidir. Normal koşullar altında Hydra viridisin her bir dışderi gözesi, sayıları 15 ile 25 arasında değişebilen su yosunu gözesi içerir. Bu birgözeli yosunlar yeşil renklidirler ve çapları 6-12 mm. kadardır.

Kimi tatlı su polipleri sulandırılmış gliserin eriyiği içinde bir hafta bırakılarak yosunlarından arındırılmış ve renksiz albino polipler elde edilmiştir.

Albino poliple yeşil polip iyi beslendikleri zaman aralarında gelişme bakımından bir fark görülmez; fakat aç bırakıldıkları, çok az beslendikleri ya da yoğun ışık altında kaldıkları zaman yeşil polip, diğerinden daha hızlı gelişir. Bu durum yeşil polipin fotosentez yoluyla elde ettiği maddelerden yararlandığını gösterir.



Kommentare

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.